Strona głównaAutostop(y)Bhagavad Gita
Spełnienie życia
Szept BogaKontakt
WYDAWNICTWO TAGORE
Sztuka Inspiracji
Recenzja książki

Rabindranath Tagore zawarł w prezentowanej książce kwintesencję myśli religijnej i etycznej Orientu. Jest to obraz kompleksowy, jakże inny od cywilizacyjnego dziedzictwa Zachodu. Dla niego bowiem synteza kosmosu zawiera się w zespoleniu człowieka z naturą. Z niej wywodzi się jednostka, a zarazem się w niej zawiera. Nic więc dziwnego, że idealnym stanem musi być poczucie harmonii. W tym Wschód poczynił sporo, aby wskazać właściwe drogi, którymi ma podążać istota ludzka. Bardzo ważna jest tutaj doskonałość duchowa, spełniająca się w syntezie osoby z otaczającą rzeczywistością. Sposobem, dzięki któremu możemy osiągnąć poczucie doskonałości, jest niewątpliwie medytacja, prowadząca ku wyżynom zrozumienia kosmosu. Jednostka staje bowiem wobec nieskończoności i w niej musi się odnaleźć.

To zatopienie ma charakter niewątpliwego pojmowania tego, co nieuchwytne i w czym dokonuje się zrozumie inności – niematerialnego świata. Idzie za tym konieczność pracy nad sobą – ustawicznego postępu w drabinie samorozwoju. Mamy w tym wypadku swoistych ludzi, którzy mogą stanowić wzór osobowy (riszi). Wskazują oni na Boga, któremu winniśmy hołd i cześć. Nasza droga, co ważne, ma prowadzić do poświęcenia siebie w imię wyższych celów. To wyzwolenie umysłu i przekraczanie własnego „ja” buduje miłość i pełnię. Człowiek poszukuje własnej duszy, pozostając w stanie zawieszenia pomiędzy doskonałością i niedoskonałością.

Życie w swej istocie nie jest złe, a moralna wartość nie jest tutaj bez znaczenia. Jednostka ludzka musi być poddana woli świata przy jednoczesnym zachowaniu własnego ego. Trzeba wyzbyć się ignorancji, ponieważ  otaczająca nas rzeczywistość zachowuje równowagę i w poczuciu wolności zmierzać  ku wyżynom etycznym. Ostatecznym celem musi być wszechobecność piękna i dążenie duszy do nieśmiertelności, co powoduje permanentną konieczność spełniania się.

Tagore stawia na poznanie duchowe i perspektywę „ja” wobec Wszechświata, bo to Bóg dał nam świat. Człowiek kieruje się poczuciem Prawdy i Dobra i świadomie powinien zrezygnować z pokus świata zewnętrznego, myśląc o wieczności i ciągłym odradzaniu się. W tej sytuacji cierpienie ma głębszy sens, a religia buduje godność człowieka i zarazem staje się jego środkiem wyrazu.  Pisarz w swych refleksjach odwołuje się do Upaniszad, Bhagavad – gity, Biblii oraz nauczania Buddy.

Przekład Iwony Szuwalskiej, w przeciwieństwie do dotychczasowych cechuje się potoczystością, żywym czerpaniem z bogactwa języka i niewątpliwą barwą. Nie traci nic z komunikatywności, zbliżając się do oryginału. Z całym przekonaniem rekomenduję przekład tych dwu dzieł Rabindranatha Tagore do druku w przeświadczeniu, że będzie to lektura dla wszystkich poszukujących głębi prawdy duchowej.

Prof. Krzysztof Biliński

 



 
Strona głównaAutostop(y)Bhagavad GitaSpełnienie życiaSzept BogaKontakt